Na vier weken in Botswana is het tijd voor een nieuwe grensovergang. Het is tijd voor: Zambia. De grensovergang ligt op een plek waar vier landen elkaar kruisen: Botswana, Zimbabwe, Namibië en Zambia. Een aantal jaar geleden was de overgang tussen Botswana en Zambia erg chaotisch en moest je met een pont de rivier oversteken. Ondertussen is er een goede brug gebouwd, de Kazungulabrug. Bij de douane doorlopen we de verschillende stappen die nodig zijn om met onze auto het land in te komen. Eerst de immigratie en customs aan de kant van Botswana en vervolgens immigratie en customs aan de Zambiaanse kant.

Tijdens het lange wachten, formulieren invullen, verzekeringen regelen, etc. komen we gelukkig een groep Zuid-Afrikanen tegen waarmee we leuke en interessante gesprekken voeren. Het duurt uiteindelijk drie uur, dus ons geduld wordt aardig op de proef gesteld. Na drie uur hebben we onverwachts een stempel van 90 dagen in plaats van 30 dagen gekregen en kunnen we weer verder. 

Een nieuw land: Zambia

• Grootte: 752.000 km². 18 keer zo groot als Nederland.
• Inwoners: 22,5 miljoen
• Gemiddelde leeftijd: 18 jaar
• Talen: Engels is de officiële taal, naast meer dan 70 lokale talen en dialecten waaronder Bemba, Tonga en Nyanja
• 8 buurlanden: Botswana, Namibië, Angola, Democratische Republiek Congo (DRC), Tanzania, Malawi, Mozambique, Zimbabwe.

Een nieuw land betekent: een nieuwe munteenheid (Zambiaanse Kwacha) en een nieuwe simkaart. De simkaart regelen we bij het eerste ‘winkeltje’ dat we tegenkomen. Aan het einde van de dag is het allemaal geregeld en komen we aan in Livingstone, een stadje in het zuiden van Zambia.

Zambia is op het eerste gezicht al heel anders dan de voorgaande landen. Het is drukker, minder ontwikkeld en het straatbeeld lijkt meer op hoe we dat gewend zijn van eerdere reizen in Oeganda, Kenia en Tanzania. Dat is weer even wennen, maar de wegen zijn goed, de mensen zijn ontzettend aardig en de supermarkt heeft een uitgebreid assortiment. Het uitgebreide assortiment betekent ook veel dure geïmporteerde producten. Een bakje yoghurt voor €5,- en een pakje crackers voor €7,50 schrappen we daarom van ons boodschappenlijstje. Vlees daarentegen is erg goedkoop.

De Victoria Falls

De auto is weer volgeladen met eten en we hebben er zin in. Het eerste weekend kamperen we aan de Zambezi. Vanuit hier bezoeken we de bekende Victoria Falls. Een waterval met een breedte van meer dan 1,5 kilometer. Super indrukwekkend. 

Feitje: De Victoria Falls zijn de grootste aaneengesloten watervallen ter wereld. Ze zijn ruim 1.700 meter breed en tot wel 108 meter hoog, waardoor er tijdens het regenseizoen zo'n 500 miljoen liter water per minuut naar beneden stort.

Op bezoek bij vrienden

Na het weekend bezoeken we kennissen in Livingstone, Morris en Suzanne. Suzanne komt uit Woudenberg en samen met haar Zambiaanse man Morris hebben ze een kippenboerderij vlakbij Livingstone. Ook hebben ze een stichting waarmee ze een nabijgelegen gebied helpen ontwikkelen. Morris komt daar oorspronkelijk vandaan en door hun fondsenwerving is er nu een eerste waterput in de omgeving gekomen, waardoor er voor het eerst makkelijker toegang tot schoon drinkwater is voor een hele grote groep mensen. Bizar dat het ontbreken van schoon drinkwater nog steeds voor zoveel mensen een realiteit is. 

Na een gezellige middag rijden we door naar onze vrienden JP en Kirsten. Onze reis begon met hun bruiloft in Stellenbosch (Zuid-Afrika), maar ondertussen zijn ze verhuisd naar de boerderij van de familie van Kirsten in Zambia. Na ongeveer 1,5 uur rijden vanaf Livingstone arriveren we op ‘Fairford Farm’. We kijken er erg naar uit om deze plek zo’n twee weken thuis te noemen en tijd door te brengen met onze vrienden. We kijken onze ogen uit bij aankomst. Het terrein is prachtig groen, super onderhouden en we kunnen verblijven in hun eigen AirBnB: Fairford. Wat heerlijk! Twee weken lang wordt er mega goed voor ons gezorgd en krijgen we het heerlijkste eten voorgeschoteld. Op de boerderij is er voor elke taak personeel, dat is voor ons wel even wennen. De dagen beginnen we met een rondje hardlopen tijdens zonsopgang over de boerderij heen. Het terrein strekt zich namelijk kilometers ver uit, perfect om te wandelen of te rennen en alle honden gaan altijd met ons mee. Op de boerderij zijn varkens, koeien, kippen, een slagerij, een moestuin en een tabaksproductie. Iets wat veel voorkomt in Zambia. We leren heel veel van de verschillende facetten en helpen af en toe een handje mee. Voor de rest vullen we onze dagen met werken, drankjes bij zonsondergang, braaien, voetbal kijken en nog veel meer gezelligheid en goede gesprekken. 

Samen met Kirsten zijn we bezig geweest een meisje in de community te helpen. Dit meisje is verlamd en erg ondervoed. Kirsten had in eerste instantie gevraagd om hulp om een rolstoel te krijgen voor haar. Uiteindelijk bleek er veel meer nodig te zijn. Dit meisje van 8 woog maar 7 kg en had dringend hulp nodig. Kirsten heeft zich de afgelopen periode hard ingezet voor dit meisje en heeft haar meegenomen naar een ‘Mission Hospital’ in de buurt. Tijdens ons verblijf heeft Kirsten ons ook meegenomen naar deze plek. Met hulp van een logopedist is dit meisje in staat gebleken zelf te kunnen eten en heeft ze een mega vooruitgang gemaakt in een aantal weken. Het is een complexe familiesituatie waar wij persoonlijk weer veel van geleerd hebben. We dachten vooraf: met een rolstoel is ze geholpen maar zo makkelijk is het niet. Waar je bijvoorbeeld rekening mee moet houden is: als je een rolstoel geeft kan deze makkelijk gestolen worden of de familie besluit om uiteindelijk de rolstoel te verkopen aangezien dat op de korte termijn geld oplevert voor bijvoorbeeld eten, maar ook drank helaas. Vaak denken we: we halen geld/spullen op en daarmee helpen we een ander. In de praktijk blijkt dit veel complexer te zijn wanneer eerste levensbehoeften en verslaving prioriteit zijn.

Echter, met kleine stappen is er zo intens veel te bereiken. Het motiveert ons in ieder geval om ons te blijven inzetten voor kinderen en gezinnen in Zambia en Oeganda. Kirsten blijft het meisje aankomende tijd ondersteunen waar nodig en we hopen dat ze steeds verder herstelt. 

Op avontuur door het rauwe Zambia

Na ruim twee weken is het weer tijd voor ons om te gaan. We zwaaien de familie uit, hopelijk zien we elkaar nog een keer tijdens onze tijd in Afrika. Het is weer tijd om verder te gaan met ons bakkie. Onze eerste bestemming is Lake Kariba. De weg naar het meer is lang en off road, maar het is een prachtige omgeving. Ook daarin heel anders dan Botswana; heuvelachtig en overal en nergens boerendorpjes. In Botswana konden we uren niemand tegenkomen, hier is het moeilijk om niemand te zien. 

Tijdens onze reis gebruiken we meerdere apps (Tracks4Africa, iOverlander, Google Maps, Maps.me) om de juiste route te vinden. Dat ging tot nu toe altijd goed, maar tijdens deze rit komen we in een dorpje terecht waar de weg niet meer te zien of vinden is. We zijn duidelijk een beetje verdwaald. Met hulp van mensen in het dorpje rijden we via een droge rivierbedding weer naar iets dat een hoofdweg zou moeten zijn. Na een aantal minuten zijn we het eigenlijk weer kwijt. Dan staat daar een man die we de weg vragen. Hij spreekt erg goed Engels en hij wil ons wel helpen, maar wil eigenlijk ook mee rijden. Prima, stap maar in! 

Hij helpt ons inderdaad goed en zegt dat er eigenlijk geen officiële weg is. Onze 4×4 komt dus weer goed van pas. Op een gegeven moment vraagt hij om even te stoppen want hij gaat koude drankjes voor ons halen. Erg aardig van hem. Als hij instapt vraagt hij of we misschien ook zijn moeder kunnen ophalen. Slim;). Het past eigenlijk niet echt meer in de auto maar we zeggen ja. We rijden er immers langs. Eenmaal aangekomen bij het huis van de moeder komen er twee vrouwen en een man aanlopen met twee grote zakken met spullen die in de auto willen gaan zitten. Niet helemaal de ‘afspraak’ maar ‘het past niet’ bestaat niet in Afrika. De twee vrouwen en onze navigator proppen zich met z’n drieën op de achterbank (naast onze spullen) en de andere man wil op het dak gaan zitten, maar dat weigert Nathan. Dat gaan we niet doen. De twee zakken met spullen liggen los op het dak en na ongeveer drie kwartier rijden bedanken ze ons en vervolgen wij onze weg.

Wat een avontuur weer. Na een rit van meer dan 6 uur komen we aan op onze camping. We hebben een prachtige plek aan het water gevonden. We ontmoeten weer ontzettend lieve en gastvrije mensen. We vissen en kanoën op het meer en worden vergezeld door zebra’s en nijlpaarden rondom onze tent. Ook ontmoeten we de eigenaar en we raken aan de praat over ontwikkelings-/communitywerk. Hij nodigt ons uit om de volgende dag te komen dineren bij hem thuis. We moeten om 18:00 uur klaar staan en worden opgehaald met een boot. Na een aantal minuten varen komen we aan op een prachtige plek aan het meer. Hier ontmoeten we familie en een aantal Amerikaanse vrijwilligers uit de community. Erg leuk om zoveel interessante mensen te ontmoeten hier. De volgende dag worden we door een local en de Amerikaanse vrijwilligers meegenomen in de community en zien we wat er allemaal georganiseerd wordt. Dat heeft ons een aantal mooie contacten opgeleverd en nieuwe inzichten in het werk van een Amerikaanse organisatie. We sluiten de laatste avond af met een nijlpaard rondom onze tent.