Onze vorige post sloten we af met de hoop de grens over te steken naar Botswana in het weekend dat volgde; alleen nog even de papieren ophalen. Dat liep anders dan gehoopt. Op vrijdag hadden we toch echt de goede moed dat de papieren bij het postkantoor zouden aankomen. We checken uit bij ons verblijf en rijden naar het postkantoor; dicht. Het blijkt wéér een feestdag te zijn. Dat is even balen want dat betekent dat we het weekend moeten wachten. We regelen een nieuw verblijf en maken er het beste van. Na enkele dagen vol met regen begint de zon gelukkig ook te schijnen. We gebruiken onze tijd maar goed om te werken, bezoeken een lokale markt en wonen een mooie kerkdienst bij, helemaal in het Afrikaans. We burgeren goed in. Grappig genoeg krijgen we een appje van vrienden dat zij ook al eens in Bloemfontein pech hebben gehad, met de boodschap: in Afrika hebben wij geleerd om geduld te hebben. Ook wij zijn dat aan het oefenen.

Op maandag wagen we een nieuwe poging. Helaas is Suzanne haar laptop kapot gegaan in het weekend, en zonder laptop kan er niet gewerkt worden, dus we gaan eerst op zoek naar een degelijke tweedehands laptop. Daar slagen we verbazingwekkend snel in, vervolgens was het plan: postkantoren bellen. Helaas herkennen de locaties waarvandaan de papieren verzonden zouden moeten zijn de naam en het adres niet. De moed zakt een beetje in onze schoenen. Totdat de vrouw terug belt die alles verzonden heeft. Er blijkt een fout gemaakt te zijn, de papieren blijken nooit goed verzonden te zijn geweest. Alles ligt nu bij haar in Johannesburg. Binnen 5 minuten rijden we op de snelweg richting Johannesburg. We rijden de hele middag en slapen op een camping vlak voor de stad. 

Johannesburg, politiebureau en onweer

Over Johannesburg bestaan veel verhalen (voornamelijk over de veiligheid), en wij zijn beide nog niet echt fan van steden op dit continent, dus we zijn benieuwd! Het ophalen van de papieren gaat erg snel. Met de papieren rijden we door Johannesburg heen naar een politiestation om een verklaring op te halen dat bewijst dat de auto niet gestolen is. Deze papieren hebben we uiteindelijk nodig om Zambia in te komen. Daar begint de Afrikaanse chaos. Overal mensen die proberen documenten aan te smeren die je eigenlijk niet nodig hebt. Gelukkig waren we hier van tevoren van op de hoogte en negeren we iedereen totdat we bij het officiële kantoor aankomen. Ook hier gaat alles ontzettend soepel en snel. Na anderhalve week (af)wachten hebben we alles geregeld. Learning: niet (ver)wachten, gewoon dingen gaan doen/ondernemen!

Onweer

Nu we alles geregeld hebben om legaal een landsgrens over te gaan is het plan om diezelfde dag nog zoveel mogelijk meters noordwaarts te maken richting Botswana. ‘Zo veel mogelijk’ bleef uiteindelijk bij ongeveer 80 kilometer omdat de hemel was open gebarsten. Niet een beetje, maar vrij intens. Onweersbuien zoals deze hebben wij beide nog zelden meegemaakt. Weinig zicht op de weg en grote flitsen op de horizon zorgden ervoor dat we uiteindelijk een droog onderkomen zoeken. We slapen graag in onze daktent, maar dat slaan we vannacht even over. We zijn dankbaar dat we de mogelijkheid hebben om een droge/veilige plek te boeken.

Op naar Botswana

De volgende dag rijden we naar een camping op 5 kilometer van de grens met Botswana. De volgende ochtend is het zo ver. Bij de grens staat een kilometers lange rij met vrachtwagens die op weg zijn naar Zambia. Truckers die waarschijnlijk dagen staan te wachten voor de overgang. Als auto mogen wij daar gelukkig langs rijden en de overgang gaat erg soepel.

Botwana! Nieuw land, nieuwe simkaart, nieuwe valuta en nieuwe regels én je schoenen desinfecteren vanwege mond-en-klauwzeer uitbraak. Waar we in Zuid-Afrika vooral voor veiligheidsissues werden gewaarschuwd, is hier de regel: vul de tank en je waterflessen wanneer het kan, want je weet nooit wanneer de volgende mogelijkheid is. Dat doen we dan ook gelijk en we rijden uren langs vlakke wegen waar we niet veel meer dan een paar koeien tegen komen. Botswana is uitgestrekt en dunbevolkt en dat is te zien. Oh ja, potholes, hele grote gaten in de weg. Het vergt concentratie om niet zomaar een halve meter het asfalt in te zakken. Ook hier zijn we voor gewaarschuwd. 

Einde van de middag komen we aan bij een camping die er online erg fijn uitziet. Na een week wachten in Bloemfontein hebben we nu bijna de hele week gereden. We hopen op een plek waar we even kunnen rusten, werken en dingen kunnen uitzoeken. Helaas, de camping blijkt flink vergane glorie te zijn. ‘Business is dead’, zoals de vrouw die ons ontvangt aangeeft. Het is sneu om te zien. Botswana profileert zichzelf als luxe safari land, voor rijke toeristen is er genoeg te vinden, maar deze campingplekken zijn leeg. Het is ook nog geen hoogseizoen dus laten we hopen dat deze mensen wat meer te doen krijgen. Er is dan ook nog wel wat werk aan de winkel om de plekken netjes te krijgen en een generator op diesel naast de campingplekken van 18:00-23:00 werkt ook niet echt mee. Dit is dus helaas geen plek waar wij even lekker kunnen blijven, zeker niet met onze verjaardagen voor de deur. 

Op avontuur over de zoutpannen

De volgende dag kiezen we ervoor om vrij spontaan op avontuur te gaan. We zijn namelijk dichtbij de zoutpannen van Botswana en hebben gehoord over Kubu Island. We rijden naar een dorpje waar we in een dorpshuis een toegangsbewijs voor het park kunnen kopen. In het dorpje proberen we ook nog wat drankjes te regelen. We worden van plek naar plek gestuurd, maar uiteindelijk komen we bij een huis terecht waar in een koelkast allemaal koude drankjes liggen. Dat is toch wel de charme van Afrika. 

Het regenseizoen is pas net voorbij en dat betekent dat bepaalde wegen nog niet begaanbaar zijn vanwege het hoge water. Bij deze wegen is het advies; ‘if you see water, go THROUGH it, if you go through the grass you get stuck’. Als we er bijna zijn, denken we er mooi vanaf te zijn gekomen, totdat we inderdaad een pad tegenkomen dat veranderd is in een beek. Suzanne herinnert Nathan aan de woorden van de vrouw: “go THROUGH it”. Ook al gaat het tegen onze eerste gedachte in, we rijden dwars door het water. Het gaat super, maar voor het eerst door het water zonder te weten hoe diep het is, ging het niet zonder spanning. Vertrouwen op onze auto, vertrouwen op wat de locals zeggen. Zo gaan we nog 3 keer door het water heen. Eenmaal op Kubu Island beseffen we dat we dit allebei spannend vonden. De plek waar we kamperen is prachtig en gelegen aan een zoutvlakte. We zijn de enige, behalve dat een gigantische hoeveelheid muggen ons gezelschap houdt. We vieren Suzanne haar oudjaarsavond en hoopten de volgende dag noordwaarts onze weg te kunnen vervolgen. Door het water lukt dat helaas niet, dus we moeten dezelfde weg terug. Terug in het dorp bekijken we het Botswaanse dorpsleven vanaf een stoel, terwijl de carwashman een dikke laag modder van onze auto verwijdert. Het was een mooi avontuur. 

Het weekend vieren we allebei onze 28e verjaardag aan het zwembad met 28 graden, heerlijk relaxed bij een camping in het dorp (waar we overigens weer als enige zijn), met wat feestelijke slingers vanuit Nederland die aan ons waren meegegeven. We eten een ijsje, gaan uit eten in het dorpje waar we weer als enige zijn, en doen verder niet heel veel.

Geen vermogen en een prachtig plekje

Na het weekend rijden we verder naar een plek die we een paar dagen ons ‘thuis’ gaan noemen. Niet helemaal zonder slag of stoot want halverwege onze rit verliezen we opeens vermogen. Het gaspedaal doet niets meer. We zitten de auto stil langs de kant van de weg, checken wat dingen en starten de auto weer. Hij doet het weer, zolang we maar onder de 60 km/u rijden. We arriveren in het volgende dorpje, op zoek naar een mechanic. Een uurtje later staan er twee mechanics, onder een grote boom in de schaduw, onze auto te inspecteren. Ze vervangen een filter en we rijden een paar kilometer door naar onze volgende plek. Een prachtige lodge waar we heerlijk kunnen kamperen, maar ook met goede voorzieningen om te werken. In de ochtend een rondje hardlopen over het grote terrein terwijl we vogels spotten, overdag werken en ‘s avonds ons eten maken op het vuur. Bij deze lodge is ook wat meer leven, en dat is soms best ff lekker! Dit is echt genieten! Na twee nachten boeken we nog een nacht bij en vervolgens besluiten we om weer verder te gaan in de hoop dat de auto weer ‘normaal’ zou doen. We starten de auto, we rijden richting de uitgang van de lodge en we stonden binnen een minuut stil. Op het moment van schrijven kijkt er opnieuw een mechanic naar ons auto…. Wordt vervolgd!